sábado, 24 de maio de 2008

AFP08 - Día 6

Último día.

Xa teño unhas ganas enormes de volver. Bótovos de menos a todos. Sobre todo a ti, Alba.

Algunhas fotos do que botarei de menos aquí.

Bolos:



Ceas:



Frikadas funcionais:





Mais, sobre todo, a todos os novos amigos que fixen:



Até pronto.

venres, 23 de maio de 2008

AFP08 - Día 5

Penúltimo día.

Fotos de xente:


Mischa, Hugo e Daniele.


Vladimir, Juan e Marcos.

Estas fotos son antes de ter a charla de Simon Peyton-Jones e despois de saber que, en vez de vir el, mandaba ao seu "subordinado".


Agora xa non pasa nada interesante. Así que aquí o deixo.

Xa estou desexando volver!

xoves, 22 de maio de 2008

AFP08 - Día 4

Ola de novo.

Como xa dicían algúns, vánseme acabando as cousas que contar xa que aquí todos os días temos a mesma rutina: levantarse ás 6 da mañá, almorzar, 2 horas de clase con descando para café, café outra vez, outras 2 horas de clase, comida, outra vez 4 horas de clase, xogos nocturnos e a durmir.

A parte máis divertida é a dos xogos "nocturnos" (arredor das 11-12) estamos xa durmindo). O portugués (Hugo) é algo así como un friki dos xogos de mesa e de cartas e introducíunos ao que el chama xogos europeos: xogos nos que só é necesario ver a tableiro para poder participar e todo o mundo xoga até o final. Nada de estar 3 horas mirando como os demais acaban a partida de Monopoly ou Risk.

Un destes xogos aos que xogamos todas as noites é Ricochet robots. O obxectivo é mover un robot dende un punto do taboleiro a outro no número mínimo de movementos e utilizando calqueira das robots dispoñibles, mais coa condición de que soamente se poden mover en liña recta até que chegan a un muro ou robot e cambian de dirección.



O xogo é moi friki, mais pasámolo moi ben. Estamos xogando 7 persoas todas as noites.

Ademais deste, tamén temos Set! Este é un xogo de cartas no que tes que atopar tríos de cartas que cumpren unhas condicións para 3 propiedades diferentes con respecto aos debuxos que conteñen. Moi divertido tamén.


Da piscina non vou poder poñer ningunha foto xa que non ía levar a cámara, mais teño que dicir que agora entendo porque o día que eu non fun pasaron 2 horas e media alí metidos. Visto dende fóra parece que está metida no "Business Center" e cuberta por unha cúpula de cristal. Non obstante, esa parte é soamente para unha das piscinas que está illada do resto. Para acceder ao outro lado hai que subir unhas escaleiras e as "piscinas" están todas conectadas por unha especie de fervenzas nas que se vai moi rápido. Ademais é moi curioso porque polo lado esquerdo a corrente lévate cára abaixo, pero polo lado dereito ven en contra. Ademais deste percorrido tamén hai un "tubo" pechado bastante longo como os típicos dos parques acuáticos. Pasámonos 2 horas alí metidos!

Xa que non me pasaron máis aventuras vou pasar ao modo fotolog e poñer fotos aleatorias.



Estas son algunhas das delicias das dispoñemos durante os descansos. Auga, té, café e chocolatinas varias :)

Esta foto é da hora do almorzo. Como podedes ver non se cortan en poñer zumos.

E por último dúas fotos da fauna do lugar. A primeira suponse que é un esquío (moi grande por certo).

mércores, 21 de maio de 2008

AFP08 - Día 3

A charla de hoxe acaba de rematar así que, en vez de actualizar o caderno dixital como é debido, voume á piscina sub tropical e paso de vós.

Até mañá!

martes, 20 de maio de 2008

AFP08 - Día 1 (parte 2) e Día 2

Pois deixándoo onde me quedara, nada máis chegar ao sitio, tivemos que ir á recepción onde nos deron a cada un unha mochila, unha identificación que perdín o primeiro día, un xustificante do pago e asignáronos as cabañas.

Por fortuna, tocoume na mesma habitación que un dos portugueses que xa me estaba caendo moi ben. Entón, mochila ao lombo e arrastrando as maletas, fomos cara a "deluxe cottage" 646.


O problema foi que xa chegaran os 3 primeiros compañeiros e levaran as 2 chaves que tíñamos. Ao final, pasámonos arredor de 40 minutos dando voltas a ver se os encontrábamos. Ese tempo aproveiteino para averiguar en que traballaba o tal Hugo, mais nada realmente interesante. Despois dese tempo, os nosos compañeiros encontráronnos a nós.


Por se vos preguntades de onde ven a xente, na miña cabaña teño un paraguayo, un colombiano, un portugués, un italiano e un alemán.

As cabañas non están nada mal. O único problema é que teños un único baño para 6 persoas!


Resumindo un pouco as comidas, a verdade é que estou encantado. Exceptuando os postres, dos cales só me gustou o xelado está todo moi bo. As comidas son de auto servizo e as ceas témolas en restaurantes distintos, polo menos até o momento. E por se pensades que imos a moitos sitios, todo isto dentro do Center Parcs que, efectivamente, é un sitio enorme. Algún exemplo de comidas:

E, por suposto, os almorzos, aos cales xa me enganchei e non sei que vou facer cando volva.


En canto ás charlas hai de todo. A maioría gustáronme, algunhas moito, pero tamén houbo outra tan aburrida que decidín comezar este blog en vez de atender (en realidade era necesario ter windows para facer os exercicios así que...).

Por outra parte xa me fixen unhas cantas fotos con personalidades que supoño que non coñeceredes.


Para quen lle interese (Castro :) ) son por orde: Richard Bird, Mark Jones e Rinus Plasmeijer.

E non vou contar nada máis senón non vou ter nada que dicir os próximos días. Soamente un regalo máis para Castro.


E tamén teño que dicir que xa atopei xente disposta a unha estadía por un par de meses. Que opinión tedes de Hungría?

Por último e aclarando o tema da viaxe de Mera á Coruña, simplemente pasou o de sempre: mirei mal a hora do bus e rematei pagando un taxi que non saiu precisamente barato. Ala, até amanhá!

luns, 19 de maio de 2008

AFP08 - Día 1

Ola a todo o mundo dende Holanda.

Para quen non o saiba vou pasar toda esta semana en Holanda asistindo á 7º Summer school on Advanced Functional Programming

Aínda que sempre odiei isto de andar escribindo sobre a vida de un, paréceme unha boa idea intentar escribir algo todos os días sobre o que faga por aquí e a ver se vós tamén me escribides algo. Mais que non pense ninguén que isto vai continuar despois do 24.

Pois todo isto comezou como hai un mes cando o meu titor/supervisor/o que sexa do DEA me preguntou se me apetecía asistir a este curso. Xa vos podedes imaxinar que respondín que si inmediatamente.

A pesar de ter tanto tempo, por causas que aínda non entendo, tiven que coller o voo dende Santiago en vez de A Coruña. Para poñelo peor saía ás 7:30 polo que decidin ir o día anterior e non darlla a vara ao meu pai que amablemente se ofreceu a levarme. Debo darlle as grazas a Bea que nos acolleu tanto a min como a Alba o día antes de marchar (e por suposto a Alba que me acompañou ao aeroporto para despois voltar ela soa á Coruña).

Despois de chegar a Santiago en taxi e terme olvidado de pedir factura (na miña onda) xa comezaron os problemas. As maletas ían ser enviadas directamente a Holanda a pesar de que eu tiña que facer escala en Madrid (como non). Eu xa estaba bastante fastidiado porque soamente tiña 2 horas para cambiar de terminal e a persoa da axencia dixo que tiña o tempo bastante xusto. Entón, cando estaba facturando as maletas, a empregada de Iberia recomendoume facturalas a Madrid asegurándome que o máis probable era que se se enviaban directamente a Holanda, acabarían perdidas!!

Vale. Pois non vendo outra opción para alá foron. A consecuencia disto, estiven todo o voo batendo cos dedos na perna e imaxinándome como faría cando perdese o voo a Holanda. Contra todo pronóstico, todo saiu ben. Ao contrario do que me dixo Diego, a terminal 4 estaba practicamente baleira, en 15 minutos collín a miña maleta e outros 15 minutos despois estaba na terminal 2 facturando de novo. Por enriba, o voo a Holanda acabou retrasándose 30 minutos.

Despois de subir ao avión, a situación xa cambiou. Puiden durmir durante case todo o voo (exceptuando os momentos en que nos deron de comer e beber, todo gratis por certo) e os nervios comezaron a desaparecer.

Para repetir a xogada anterior, comprei os billetes de tren nunha máquina das que espero ter foto o último día. Preguntando, dixéronme que ao final do proceso podía pedir que me imprimise o recibo. E, efectivamente, despois de confirmar a compra a máquina "preguntoume": Do you want a receipt (yes|no)? Supoño que imaxinaredes que aparecerían na pantalla táctil estas dúas opcións, mais o único que podía facer era presionar algún dos botóns que tiñan texto en holandés. E para quen se fixera algunha vez a pregunta, o holandés e o inglés non se parecen en nada. Así que, despois de quedarme con cara de tonto, o tempo rematou, e o ticket saiu sen recibo.

Polo menos, teño que que dicir que os trens funcionan moi ben en Holanda, aínda sen saber eu sendo domingo había menos trens, había unha saída cada 20 minutos. Ademais, só tes que pagar o teu traxecto completo e despois colles a combinación de trens que máis che conveña e a calquera hora. Tamén está todo moi ben indicado.


Despois de 2 horas de trens, cheguei ao pobo máis próximo, Boxmeer. Alí xa me atopei cos primeiros participantes, que casualmente eran os 2 portugueses. Teño que dicir que os cursos que fixen foron de grandísima axuda para falar con eles, ignorando o feito de que todos os portugueses falan un perfecto inglés.

Dende alí un taxi levoume directamente a Center Parcs Het Heijderbos, unha especia de camping no medio do monte onde se está celebrando o evento. Supoño que pensaredes que, sendo Holanda, teremos internet con fibra óptica como mínimo. Pero resulta que o único que hai é unha conexión por wifi sen cifrado e soamente dispoñible dende o "Business Center" que non me queda precisamente cerca da cabaña.

E supoño que agora estaredes desexando que vos conte algo sobre a "deluxe cottage" onde estou a durmir ou sobre as marabillosas charlas ás que asistin, mais penso que o vou deixar para mañá que xa me estou cansando de escribir e, senón, despois non vou ter demasiado que contar fóra das frikadas funcionais coas que vos penso destruír. Soamente direi que toda xente que coñecín é encantadora e que tiven unha charla que me encantou. Foto:


e que mañá será outro día...